Jak aplikacje Gen Z pomogły zaprojektować oznakowanie w V&A East Storehouse

Londyńskie V&A East Storehouse, które otwarto w zeszłym roku, pozwala zajrzeć do muzealnego magazynu z ćwierć miliona obiektów. Studio Fieldwork Facility zaprojektowało tu system oznakowania wzorowany na aplikacjach popularnych wśród pokolenia Z. Projekt trafił do finału tegorocznych nagród Dezeen Awards.

Muzeum bez bariery wejścia

Budynek zaprojektowany przez pracownię Diller Scofidio + Renfro otworzył dla publiczności magazyn Victoria and Albert Museum. Zgromadzono w nim 250 tysięcy zabytkowych obiektów sztuki, rzemiosła i designu. Zadaniem projektantów było ułatwienie zwiedzającym poruszania się wśród tych zbiorów, zwłaszcza młodszym i bardziej zróżnicowanym odbiorcom, którzy często czują się w muzeach nie na miejscu.

Założyciel studia, Robin Howie, wyjaśnia, że zespół przyglądał się popularnym aplikacjom i usługom, by budynek był intuicyjny od progu. Jak powiedział w rozmowie z Dezeenem: „Instytucje kultury zbyt często wydają się środowiskami wykluczającymi, z wieloma barierami wejścia”.

Budynek jak system operacyjny

Oznakowanie potraktowano jak osobny system operacyjny, a inspiracją była obsługa aplikacji takich jak TikTok. Na wejściu zwiedzających wita „tekst wprowadzający”, który ma przypominać pierwsze uruchomienie aplikacji i krótko tłumaczy, jak korzystać z miejsca. Łączy druk, ekrany z przesuwanym napisem i płytki z recyklingowanego papieru z literami z recyklingowanego plastiku.

Płytki wprowadzają trzy kolory oznaczające różne strefy:

• żółty – galerie oglądowe,
• zielony – pracownie konserwatorskie, które można oglądać,
• różowy – Study Centre, gdzie w ramach programu Order an Object publiczność może zamawiać obiekty do obejrzenia, co wcześniej było domeną badaczy i naukowców.

Płytki z pojedynczymi literami, osadzone w aluminiowych ramach, przypominają elementy gry Scrabble. Dzięki temu pracownicy mogą zmieniać napisy zależnie od tego, co akurat jest eksponowane. Do tego studio zamówiło specjalną, monospace’ową wersję kroju pisma V&A o nazwie Spiller. W takim kroju każda litera zajmuje tyle samo miejsca w poziomie, co zna się z edytorów kodu. Howie podkreśla, że to ukłon w stronę koncepcji „budynku jako oprogramowania”.

Etykiety, głosowanie i mniej odpadów

Etykiety z opisami obiektów zaprojektowano jako modułowy zestaw, który można mocować do standardowych skrzyń, palet i regałów obsługiwanych wózkami widłowymi. Cyfrowe szablony pozwalają personelowi samodzielnie zmieniać treści, bez angażowania projektantów. W budynku znalazły się też „punkty wypowiedzi”, gdzie goście mogą przekazać opinię pracownikom muzeum albo wziąć udział w sondażu, głosując specjalnymi monetami.

System zaplanowano tak, by ograniczać odpady. Elementy można adaptować i używać ponownie, a ikony stałych elementów, takich jak toalety, windy czy numery pięter, są drukowane sitodrukiem lub malowane bezpośrednio na ścianach zamiast naklejane z jednorazowego winylu.

Co to oznacza dla polskiego odwiedzającego

Dla Polaków to przede wszystkim ciekawostka z podróży: V&A East Storehouse jest w Londynie, więc dotyczy osób planujących wizytę w stolicy Wielkiej Brytanii. Rozwiązanie pokazuje jednak szerszy trend, który widać także w europejskich muzeach, czyli próbę zmniejszenia dystansu wobec zwiedzających, którzy nie czują się naturalnymi odbiorcami kultury wysokiej.

Pomysły takie jak wymienne napisy, cyfrowe szablony etykiet czy ograniczenie jednorazowych materiałów mogłyby się sprawdzić również w polskich instytucjach, choć artykuł nie wspomina o podobnych wdrożeniach u nas. Projekt Fieldwork Facility konkuruje w kategorii projektu graficznego roku z siedmioma innymi pracami, wśród nich identyfikacją wizualną ośrodka obserwacji wielorybów w Arktyce autorstwa Dorte Mandrup oraz bezatramentowymi opakowaniami herbaty dla restauracji w Kantonie.

Źródło: Dezeen – „Gen Z apps inform approachable wayfinding for V&A East Storehouse”